Fotografia Józefa Czechowicza z lat 70. XIX wieku: ulica w Wilnie w okolicy kościoła Bernardynów.

Dla pokazów fotograficznych

Patrz na zdjęcie, nie na podpis.

Opis gra w słuchawkach, a wzrok zostaje na odbitce. Po tekst sięgasz wtedy, gdy masz czas zanurzyć się w obrazie, a nie wtedy, gdy stoisz przed nim w tłumie.

Porozmawiajmy Jak wygląda wdrożenie

Wilno, okolice kościoła Bernardynów, 1870–1879. Fot. Józef Czechowicz. Domena publiczna.

Dziś

Fotografia wymaga patrzenia. Podpis odciąga wzrok.

Wzrok skacze między zdjęciem a tablicą

Czytając opis, nie patrzysz na kadr. Patrząc na kadr, nie wiesz, co widzisz.

Kontekst się nie mieści

Kim byli ludzie na zdjęciu, gdzie stał fotograf, co zmieniło się od tamtej pory. Na podpis to za dużo.

Mała sala, dużo tekstu

Ściany zajęte opisami zabierają miejsce odbitkom.

Zakład fotograficzny Kriegerów przy ulicy św. Jana w Krakowie w 1912 roku.

Słuchasz, patrząc. Zdjęcie zostaje w centrum.

Narrator mówi „spójrz w lewy dolny róg”, a Ty patrzysz. Tak oglądało się zdjęcia z przewodnikiem, a teraz każdy gość ma go w słuchawkach.

Atelier Kriegerów, 1912. Fot. Amalia Krieger. Domena publiczna.

Wdrożenie

Jak to przygotować

Od kolekcji zdjęć do pokazu z narracją.

1
Zdjęcia i notatki
Kadr, data, miejsce, historia powstania. Tyle, ile wiesz.
2
Narracja „spójrz na…”
Krótka opowieść prowadzi wzrok po kadrze i dodaje kontekst.
3
Znaki przy odbitkach
Mały znak obok zdjęcia, a na ścianie zostaje sam obraz.